Profesoru s ljubavlju
Janko, Joka, Draža, Kepa, Lutka, Milanče, Ćosa, Pop, Velja, Erdoglijanci i Paliluci rođeni oko 1930. Godine (koja godina pre ili kasnije), početno drugarstvo iz kraja, utvrđeno u gimnazijskim danima, nastavljeno je i traje već decenijama. Većina „omladinci od osamdeset i koju“, još uvek krepki i orni da beru svo voće života koje mogu da dohvate. Nedostaje po koji sa starih, crno belih fotografija. Janko je inicirao da se svi zajedno setimo jednog od njih, Dimitrija Zekavice – Ćose ili Zeke, koji posle diplomiranja na Filološkom fakultetu nije našao posao u Kragujevcu i otisnuo se put Novog Sada u kome je proveo čitav život, i u njemu ostavio dubok trag za nezaborav.
Zeka je do bolesti predavao srpsko-hrvatski jezik i književnost, a nakon gubitka obe noge preuzeo je da vodi biblioteku u Gimnaziji “Zmaj Jova Jovanović“. Osnovao je tokom 70-ih i 80-ih godina i vodio Dramsku sekciju iz koje su ponikle desetine poklonika boginje Talije od kojih su svakako najpoznatiji pokojni Petar Kralj, Josif Tatić, Goran Šušljik, Tijana Maksimović, Radoje Čupić, Radoslav Milenković, Gordana Đurđević-Dimić, Draginja Voganjac, Gordana Kamenarović i mnogi drugi.
Kažu da je tih godina ispitna komisija za prijem na Pozorišnu akademiju u Novom Sadu uvek postavljala i pitanje “Ima li neko da nije Zekin?“. Radio televizija Vojvodine je u januaru 2007. napravila film “Profesoru s ljubavlju“ u kome su oni koje je odnegovao kao glumce, reditelje, dramske i pozorišne kritičare, kao i ostali koje je “pažljivo vodio kroz svet knjiga, emocija, književnih kritika, kroz mrežu napisanih stranica koje su nam svima na dohvat ruke, ali je sa njim bilo lakše i zabavnije“.
“Bio je pravi knjiško-dramsko-glumački-poetski putokaz“. Bio je “omen“ za mnoge generacije. “Bio je osoba sa hendikepom koja je u stvari, nama bio – posebna potreba“ reči su Tijane Maksimović - njegove učenice. “Profesor Zekavica ostaje glavni uzrok i podsticaj tome što sam ja postao glumac“ kako je u filmu naveo pokojni Petar Kralj. “Jednom rečju on je profesor koji se ne zaboravlja“, istakao je Josif Tatić. “Profesor Zekavica mi je otvorio jedan potpuno nov svet na tako važan i jak način, i samim tim je bio jedan od najvažnijih ljudi u mom razvoju ne samo kao glumca, već i kao čoveka“ reči su Gorana Šušljika.
Zato je sasvim prirodno da su učesnici večeri, među kojima su bili članovi njegove porodice (supruga, sin, snaha, unuka), prijatelji iz Kragujevca i Novog Sada, njegovi učenici zdušno zaključili da treba još jednom inicirati i učiniti sve da se plemenito delo profesora, koga se svi s ljubavlju sećaju, trajno sačuva kroz davanje njegovog imena nekom od objekata, organizacija ili manifestacija u Novom Sadu.
